Kimi Sevsem , Kime derinden tutkuyla Bağlansam
Onların hep unutamadıkları derinden hatırladıkları bir sevgilileri vardı.
Yada terk edilmişliklerine kanayışları..
Kime gözlerimi açsam hep bir yerde kapalıydı Bulutlar onlar için.
Güneş dediğim bir sevdayı ellerine bırakırken , Hep yanmaktan korkarlardı..
Oysaki ben kaç geceyi yakardım onlar için.
Yakmıştımda bütün hecelerimi.

Öyle bir tutku dolu bir AŞK sunardımki onlara,
Onlar hep bana terk eden sevgililerini , Unutamadıkları yaralarını açarlardı.
Ben sessizce dinlerdim..
Dişlerimi sıkıp dudaklarımı kanatırcasına susardım ve Her defasında dinlerdim..
Çünkü onlar için Hep vardım, hep yedekte yek düşmüştüm..
Onlara göre çok iyiydim ve bu yüzden hiç beni kaybetmekten korkmadılar.
İlk vazgeçecekleri Ben olurdum sözlerinde.
Çünkü Onlar için kolay bir hazineydim..
Aramadan buldukları,
Kaybetmekten korkmadıları ve ilk vazgeçecekleri cümleydim dudaklarında..

Beni Kaybetmekten Hiç korkmadılar,
Sayfalarca yazdığım şiirler hiç dokunmadı yüreklerine,
Yada hiç bir satırımdaki keskin kalemim acıtmadı yüreklerini.
Çünkü benim duygularımın keskinliği onların hassas noktalarıydı.
Onlar sahip değillerdi benim onlara karşı olan derin , sarsıntılı AŞK'ıma..
Ve onlar için her zaman Enkazlı bir Şehirdim.
Yalnız kaldıklarında İlk sığınacakları Limandım...

Onların Hiç bir hayalinde var olmazdım,
Onlar hep süslü saraylarını terk eden,
Derinden sevdiklerine sevgililerine açarken bana hep uzaktan bakmayı ödül biçtiler.
Ve akıllarının hiç bir üryan noktasında yer edinemedim.

Hep kanadıklarında, Umutsuz bir yakarışta geceye yenik düştüklerinde
Akıllarına İLK ben gelirdim..
Çünkü Onlar için Hep Yedekte Vardım..


Onları unutamadığımı Bildikleri İçinde Hep Hassas
noktamda AŞK'a Uyuturlardı beni..
ve son cümleleri bana" Umut besleme!!!"...
Oysaki ben Onlar için Uçurum kenarında cılız bir umuda
sarılmış Yalnızlığın tek düşmanıydım..


KaRaDaYI
[Fatih KABA]