Hayir baba... ben iyiyim...
Gerçekten...
Yalnizlik artik en kadim dostum.
Beni üzmüyor aglatmiyor, yanimdan ayrilmiyor...
Belki senin gibi; agladigimda gözyaslarimi silmiyor ama bil ki beni sarip sarmaliyor...



Hayir baba... Beni gerçekten merak etme.
Kendi basimin çaresine bakmayi ögrendim.
Tipki küçüklügümde bana ögretmeye çalistigin gibi...
O zaman bos gözlerle dinlerdim, ama artik anliyorum...
Merak etme... Yolumu bulurum...

Gözyaslarim kalbime akar
Ruhum da karanliklara...
Ve bir biçak gibi saplanir gerçekler
Beynimin tam ortasina...